“De duivel zat niet in de hel… hij zat bij ons aan de keukentafel.”

Mijn naam is Bea Bambara. Ik ben een schorpioen, geboren in de jaren vijftig en opgegroeid op Rotterdam-Zuid. Mijn vader kwam van Sint Philipsland naar de grote stad, maar de duivel reisde met hem mee. Hij moest van zijn familie ‘oud gereformeerd’ zijn, maar hij kon die strenge dogma’s niet waarmaken. Zijn heil zocht hij in de jeneverfles en in de kroeg belandde menig zuurverdiende gulden, tot groot verdriet van mijn moeder.  Zij knokte zich door het leven om ons staande te houden.

 Hoewel ik een echt ‘vaderskindje’ was, voelde ik als klein meisje de loodzware energieën in ons huis feilloos aan. Hij voelde zich verdoemd, en ik droeg die angst met me mee. Toen ik pas 16 jaar oud was, overleed hij plotseling. De pijn die toen door mijn lichaam stroomde voelde ik op dat moment niet, maar al die stukjes verdriet hebben zich diep in mijn cellen vastgezet.

Op mijn achttiende trouwde ik; ik wilde weg van de plek waar zoveel verdriet heerste. Dat bleek een illusie, want na drie jaar stond ik er weer alleen voor in een rollercoaster van emoties. Ik ben gaan schrijven om te helen.  Door te schrijven herbeleef ik mijn verleden en kom ik dichter bij mijn innerlijke kind. In mijn dertiende boek, ‘Bang voor de duivel’, vertel is de rauwe waarheid over deze strijd. Want hoewel liefde alles heelt, is de vraag altijd: tegen welke prijs? Uiteindelijk moet je het namelijk allemaal zelf doen.