Nieuws

Mijn nieuwste boek

Lieve mensen, ik wil jullie vertellen dat mijn boek klaar is. Op 17 mei wilde ik het boek bij Lisa presenteren. Ik denk alleen dat door het binnen stormende Coronavirus, dit niet meer tot de mogelijkheden behoort.
Ik zal zeker bij LISA Rotterdam een gezellig samenzijn betreffende mijn boek, organiseren met een hapje, drankje muziek FF-Anders en presentatie Roel Pot. Misschien toch op 17 mei of op een later tijdstip. Ik hou jullie daarvan op de hoogte. Het boek is prachtig geworden en brengt jullie bij Hoe Parkinson mijn zusje werd. Mijn zus zou deze maand jarig zijn en omdat ik het voor haar heb geschreven, vind ik het fijn dat het boek in maart toch online al te bestellen is. Symbolisch ben ik daarom blij met de maand maart. Het feestje valt niet helemaal in duigen, dus hoop ik jullie op mijn boekpresentatie allemaal te zien.

Hoe Parkinson mijn zusje werd… (Paperback).

De zorg en mijn zus

Wat doe je als je maar één zus hebt en ze komt terecht in de wereld van Parkinson en verpleging?
Nooit zijn we zo close als nu geweest. Het leven met Parkinson heeft ons dichter bij elkaar gebracht. Als kind keek ik op tegen mijn grote zus en zocht telkens weer het randje bij haar op.
Nu sta ik als een boom naast haar en vecht tegen alles wat er bij komt kijken.
De zorg, wat een ellende! Communicatie is er niet, de wil om alles te doen zoals het behoort is er. Maar wat loop ik tegen enorme muren op. Ik denk dat ik in dit geval niet de enige zal zijn, daarom ben ik erover gaan schrijven.
Een ander boek als wat je van mij gewend bent, geen erotiek, maar afgezakte pantalons, luiers, en poep.

Mijn zus is er niet meer. Er is een einde gekomen aan haar strijd tegen de ziekte van Parkinson. Voor haar het allerbeste, ik val in een donker gat. Wat als en waarom zo, vragen die min of meer onbeantwoord blijven. Ik realiseer mij ook dat ik nu geen vader, moeder en zus meer heb. Ik kan niets meer vragen over ‘vroeger’ en dat doet mij meer pijn dan ik had verwacht. Zit je er middenin, denk je er niet bij na. Nu is het de waarheid. Mijn boek is ruim op de helft en maak ik alles weer opnieuw mee. Ik zal zeker niet de enige zijn met een verhaal over Parkinson en de zorg. Ik hoop dat mensen die mijn boek willen gaan lezen, er iets mee kunnen of er emotioneel wat aan hebben. Ik schrijf het met pijn in mijn hart, ik beleef het gevoel en de gedachten opnieuw.  Als ik achter mijn pc zit,  ben ik blij dat ik dit heb opgeschreven. En ergens in de hemel leest mijn zus over mijn schouder mee.